Μυτιλήνη (Mytilenepress) : Ιουδαϊκή η Ολύμπια θρησκεία σύμφωνα και με τον Δημήτρη Σουρτέλη.

Πληθαίνουν οι εργασίες και το ενδιαφέρων των ερευνητών σχετικά με την προέλευση της Ολύμπιας Θρησκείας. Σήμερα θα διαβάσουμε αποσπάσματα από μια εργασία του Δημήτρη Σκουρτέλη.

Κατά τον Ιωάννη τον Λυδό. «Οι Έλληνες πίστευαν πως το ιερό του ναού των Ιεροσολύμων (Σολομώντα) είναι του Διονύσου, γιατί όπως αυτοί αναφέρουν στους δυο στύλους αντίκρυ στο άδυτο, υπήρχαν παλιότερα χρυσές άμπελοι που σήκωναν τα παραπετάσματα που ήταν βαμμένα με πορφύρα και κόκκο».

“Καὶ ἔστησεν τοὺς στύλους κατὰ πρόσωπον τοῦ ναοῦ ἕνα ἐκ δεξιῶν καὶ τὸν ἕνα ἐξ εὐωνύμων καὶ ἐκάλεσεν τὸ ὄνομα τοῦ ἐκ δεξιῶν Κατόρθωσις καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἐξ ἀριστερῶν Ἰσχύς”  (Ιαχείν και Αβαίζ στα Εβραϊκά κατά τον Ιώσηπο),

Οι Έλληνες για να γιορτάσουν την νίκη κατά των Περσών στις Πλαταιές, αφιέρωσαν στους Δελφούς τρία χάλκινα φίδια με μπλεγμένο κορμό που, σχηματίζοντας “Σολομώντεια κολόνα” στήριζαν ένα χρυσό Τρίποδα. Τα τρία φίδια απεικόνιζαν τις Ελληνικές φυλές. Απάνω στις φολίδες τους ήταν γραμμένα τα ονόματα όσων πόλεων πολέμησαν.

Γράφει ο Ιεζεκιήλ για την Ιερουσαλήμ: «…η ρίζα σου και η γένεσίς σου εκ γης Χαναάν, ο πατήρ σου Αμορραίος και η μήτηρ σου Χετταία…».  Η συγγένεια λοιπόν, δεν ήταν μόνο γλωσσική ή φυλετική, αλλά και θρησκευτική. Γράφει ο Εβραίος Ιώσηππος: «Σε ότι αφορά τους Αιγύπτιους, τους Φοίνικες και τους Χαλδαίους, νομίζω πως τώρα πρέπει εμάς» [τους Εβραίους] «να μας συγκαταλέγουν με αυτούς»  Και ο Ιουλιανός ο Παραβάτης προσθέτει: «Οι Ιουδαίοι, εκτός του ότι έχουν μόνο ένα θεό»… «τα υπόλοιπα τα έχουμε κοινά: τους ναούς, τα τεμένη, τα θυσιαστήρια τους εξαγνισμούς, κάποιους κανόνες, όπου δεν έχουμε παρά λίγες ή καθόλου διαφορές» 

Ο Ιεζεκιήλ μιλά για την καταστροφή της Φοινικικής Τύρου, της πατρίδας του Κάδμου, παρουσιάζοντας την πόλη σαν αδελφή των Εβραίων, (πως αλλιώς, μια που οι Φοίνικες και οι Εβραίοι ήταν πράγματι φυλετικά συγγενείς, ιστορικά και μυθολογικά) και αγαπημένη του Θεού, που θα καταστραφεί από άπιστους και αλλόφυλους, που δεν έχουν κάνει περιτομή: «εν πλήθει απεριτμήτων απολή εν χερσί αλλοτρίων» (ώ, ναι!) «λάβε θρήνον επί άρχοντα Τύρου και είπον αυτώ. τάδε λέγει Κύριος. συ αποσφράγισμα ομοιώσεως και στέφανος κάλλους.» (ακούς περιτετμημένε Κάδμε Αγήνορος, πρίγκηπα της Τύρου, παππού του θεού Διονύσου και αγαπημένε του… «Κυρίου»;) «εν τη τρυφή του παραδείσου του Θεού εγεννήθης.»…«αφ ης ημέρας εκτίσθης συ, μετά του Χερούβ έθηκά σε εν όρει αγίω Θεού, εγεννήθης εν μέσω λίθων πυρίνων». 

Ο (θεός) Διόνυσος, απόγονος των βασιλέων της Τύρου είχε το επίθετο «Πυριγενής». Για αυτό κάηκε η μαμά του η Σεμέλη, όταν είδε τον Δία. -θα επανέλθουμε). Μετά, ο προφήτης περιγράφει την απομάκρυνση της Τύρου από τη Χάρη του Θεού, «δια το πλήθος των αμαρτιών».   Γράφει και ο προφήτης Αμώς: «Αυτά λέει ο Κύριος. Στις τρεις και στις τέσσερις ασέβειες της Τύρου δεν θα την απαρνηθώ, αλλά για όσα έκαναν κατά την αιχμαλωσία του του Σολομώντα στην Ιδουμαία, χωρίς να θυμούνται ότι είχαν συνθήκη,  σαν αδέλφια που ήταν». 

Όταν οι Φοίνικες αποσύρθηκαν από την Ιστορία, οι Εβραίοι τους αντικατάστησαν, στο λαϊκό αίσθημα, μέχρι και στον αρχετυπικό ρόλο τους ως φιλοχρήματοι έμποροι. Ας ακούσουμε τον Ησαΐα: (περίληψη): Ο Θεός θα την φροντίσει, και η Τύρος θα αναγεννηθεί, και το εμπόριό της θα γίνεται για τον Κύριο (Ιεχωβά) και θα είναι ιερό, αφιερωμένο στους πιστούς, που θα χορτάσουν. «Αλλά και οι Φοίνικες φτιάχνουν τους θεούς τους να κρατάνε βαλάντια» [=πορτοφόλια] «γιατί το χρυσάφι είναι σύμβολο εξουσίας». Πολλά τα λεφτά, αδέλφια!

Οι Υκσώς ήταν λαός της Μέσης ανατολής που κατέλαβε την Αίγυπτο. Η συγγένεια Φοινίκων και Εβραίων φαίνεται και από το ότι οι δυο λαοί διεκδικούσαν την πατρότητα των Υκσώς! Ο Ιώσηπος λέει πως αυτοί ήταν πρόγονοι των Εβραίων. Ο Σύγγελος αναφέρει τους Υκσως ως: «Πεντεκαιδεκάτη δυναστεία ποιμένων, ήσαν δε Φοίνικες ξένοι βασιλείς…» «Επτακαιδεκάτη δυναστεία ποιμένες ήσαν αδελφοί Φοίνικες ξένοι βασιλείς» Ποιμένες, είναι οι Υκσώς. (αυτό είναι το νόημα του ονόματος). Βέβαια, όσο διαμορφώνονταν ο Εβραϊκός μονοθεϊσμός, τόσο αναπτύσσονταν μίσος ανάμεσα στους πρώην «αδελφούς» λαούς. 

Ο Ιώσηπος, θεωρεί τους Φοίνικες και τους Αιγύπτιους ως «δυσμενώς διατεθέντες» προς τους Εβραίους. Μην ξεχνάμε όμως πως ο κατ ευφημησμόν «Έλληνας» Αγήνωρ, ξάδερφος του… Αβραάμ, κάθονταν στο θρόνο της Τύρου, και ο γιος του έχτισε τη Θήβα και αποίκισε ένα σωρό Ελληνικά νησιά, όχι πολύ πριν από τον Είραμο – Χιράμ. Αυτό μας συμφέρει να λέμε, χωρίς να υποψιαζόμαστε πως έτσι ταυτιζόμαστε με τους Εβραίους. Αυτό δεν με ενοχλεί παρά μόνο στο βαθμό που η επιρροή τους ήταν ξένη στην πραγματικότητα, μου είναι αδιάφορο από που.

Την εποχή πριν τη μετοικεσία της Βαβυλώνας, οι Εβραίοι δεν πίστευαν αποκλειστικά στον Ιεχωβά, αλλά και σε πληθώρα άλλων θεών των Φοινικικών. Ο Μωυσής είχε φτιάξει και Χάλκινο Φίδι κατά διαταγήν του Κυρίου, το Νεεσθάν, που «εθυμίαζαν». Αυτό σημαίνει πως ο Προφήτης αγνοούσε την απαγόρευση κατασκευής ειδώλων, που η Παλαιά Διαθήκη διατείνεται πως αυτός ο ίδιος εισηγήθηκε μέσω του «Μωσαϊκού νόμου», που αποδεικνύεται πρωθύστερος! Το φίδι είχε σημαντικό ρόλο στην Φοινικική και την Ελληνική λατρεία.

Το Ισραήλ ήταν γεμάτο Μάγισσες, Μάντεις και «Προφήτες»,  του «Κυρίου» αλλά και άλλων θεών, ειδικά του Βαάλ. Ακόμα και σήμερα, δείχνουν τη σπηλιά μιας Εβραίας Νεκρομάντισσας που είχε ρωτήσει ο βασιλιάς Σαούλ. [ Κάθε τόσο, οι τυχόν μονοθεϊστές βασιλιάδες ξεπάτωναν τα ιερά των άλλων θεών του λαού τους, «τας στήλας και τα άλση»,   και σκότωναν τους Εβραίους πιστούς τους, με ιδιαίτερο μίσος. Το άθλημα ξεκίνησε από τον Μωυσή, που καθάρισε 3.000 ομόφυλούς του που λάτρευαν τον «χωνευτόν μόσχον»: «-αποκτείνατε έκαστος τον αδελφόν αυτού και έκαστος τον πλησίον αυτού»  είπε…

Η πορεία της λατρείας του Ιεχωβά ήταν στην πραγματικότητα, αντίθετη από αυτήν που παραδίδεται. Οι Εβραίοι δεν ξεκίνησαν ως πιστοί του και λάτρεψαν κατόπιν και άλλους θεούς από επιρροές των γειτόνων τους. Όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη. Αντίθετα, ο μονοθεϊσμός, η αποκλειστική λατρεία του Ιεχωβά, επιβλήθηκε σταδιακά. «…και τον Κύριον εφοβούντο και τοις θεοίς αυτών ελάτρευον…» 

«…Οι Ισραηλίτες δεν ήταν οπαδοί του μονοθεϊσμού ως τη στιγμή που διαμορφώθηκαν τα δόγματα του ιουδαϊσμού. Οι θρησκευτικές δοξασίες του Ισραήλ και της Ιουδαίας /…/ δεν διαφέρανε ουσιαστικά από τις δοξασίες των άλλων λαών της αρχαίας Μέσης Ανατολής. Οστόσω, οι συγκεκριμένες συνθήκες /…/ βοηθούσαν να μεγαλώνει πολύ το κύρος του φυλετικού θεού Ιεχωβά σε βάρος όλων των υπολοίπων θεοτήτων…» 

Όταν, επί βασιλείας Ιωσία, ανακαλύφθηκε ένα κείμενο του Μωσαϊκού Νόμου (μάλλον πρόκειται για το «Δευτερονόμιον», συλλογή κανόνων που καθορίζει την Εβραϊκή θρησκεία σήμερα) που ήταν άγνωστο μέχρι τότε, και αφού επικυρώθηκε από τις «Προφήτισσες» και τους Ιερείς, ο βασιλιάς Ιωσίας δήλωσε τρομοκρατημένος: «…ουκ ήκουσαν οι πατέρες ημών των λόγων του βιβλίου τούτου, του ποιείν κατά πάντα τα γεγραμμένα καθ΄ημών…». Με άλλα λόγια, τότε μόνο έγιναν γνωστές οι αρχές της Εβραϊκής θρησκείας! Έτσι, ο βασιλιάς έβγαλε από το ναό τα «σκεύη» των άλλων θεών, και κατάργησε την λατρεία των πατρογονικών οικιακών θεοτήτων! (Θεραφείν)   Ο Ιωσίας είναι πολύ μεταγενέστερος των Δαυίδ, Σολομώντα, κλπ…

Το πόσο αντιφατική σε σχέση με το παρελθόν της γίνονταν η Εβραϊκή λατρεία όσο εξελίσσονταν, φαίνεται από την παρακάτω μαρτυρία: «υπήρχε επιγραφή του Σολομώντα κρυμμένη στην πύλη του Ναού, που είχε μέσα» [μαγική] «θεραπεία για κάθε νόσημα, και σε αυτήν έδινε σημασία ο λαός, θεωρώντας πως κατέχει κάθε γιατρειά, και περιφρονούσε τον Θεό. Γι’ αυτό και ο Εζεκίας την ξεκόλωσε, ώστε οι άρρωστοι να στρέφονται στον Θεό.» 

Ο προσανατολισμός της Π. Διαθήκης δεν βοηθά να εκτιμήσουμε τη σχέση των «δυο» λαών. Και σ’ αυτήν, όμως, οι μαρτυρίες της για κοινά στοιχεία περισσεύουν. Στην «Έξοδο», γλιστράει η γραφίδα του συντάκτη: «θεούς ου κακολογήσεις» [54]  Και ο Ψαλμός του Δαυίδ: «Ο Θεός έστη εν συναγωγή θεών εν μέσω δε θεούς διακρινεί»  Αναφορές σαν την ακόλουθη, βρίσκονται σχεδόν σε κάθε κεφάλαιο:

«Και οι ηγούμενοι δε του λαού και των ιερέων πολλά ησέβησαν και υπέρ πάσας τας ακαθαρσίας πάντων των εθνών και εμίαναν το ιερόν του Κυρίου το αγιαζόμενον εν Ιερουσαλήμ».  Δηλαδή, οι Εβραίοι, σαν… κανονικοί άνθρωποι, λάτρευαν και άλλους θεούς, μέχρι και μέσα στο Ναό του Σολομώντα. (Όπου υπήρχαν αγάλματα βοδιών, σύμβολα του Βαάλ, της Ιώς και της Αθηνάς –Όγγας, αλλά και άλλα «βδελύγματα», είδωλα.)  «Και οι υιοί Ισραήλ κατώκησαν εν μέσω του Χαναναίου και του Χετταίου και του Αμορραίου και του Φερεζαίου και του Ευαίου και του Ιεβουσαίου και έλαβον τας θυγατέρας αυτών εαυτοίς εις γυναίκας και τας θυγατέρας αυτών έδωκαν τοις υιοίς αυτών και ελάτρευσαν τοις θεοίς αυτών». 

Το τι συνέβαινε στον περίβολο του Ναού, το αναφέρει ο προφήτης Ιεζεκιήλ: (αποσπάσματα) «…και εισήγαγέ με επί τα πρόθυρα της αυλής»…«και είδον και ιδού μάταια βδελύγματα και πάντα τα είδωλα οίκου Ισραήλ  [59] διαγεγραμμένα επ’ αυτού κύκλω»…«επί τα πρόθυρα της πύλης οίκου Κυρίου» … «εκεί γυναίκες καθήμεναι θρηνούσαι τον Θαμμούζ»] …«επί των προθύρων του ναού Κυρίου»…«ως είκοσι άνδρες»…«προσκυνούσι τω ηλίω»   (Βαάλ)

Μέχρι και η αυστηρότατη Ιουδαϊκή αίρεση των Εσσαίων, προσεύχονταν κάθε πρωί στον Ήλιο, και μάλιστα με πανάρχαιες («πάτριες») ευχές: «γιατί πριν ανατείλει ο ήλιος δεν λένε τίποτα από τα κοινότυπα, αλλά» (μόνο) «πατροπαράδοτες ευχές, σαν να τον ικετεύουν να ανατείλει»   Ο Ήλιος λατρεύονταν από όλους σχεδόν τους βασιλείς του Ισραήλ πριν τον Ιωσία, (γι’ αυτό οι ευχές αναφέρονται σαν πατροπαράδοτες) του είχαν μάλιστα αφιερωμένα και άλογα, σταυλισμένα πλάι στο Ναό. (τα οποία μάλλον θυσίαζαν, όπως γίνονταν και στη Ρόδο, παλιά Φοινικική αποικία) Εκεί υπήρχε και άρμα αφιερωμένο σε αυτόν. Οι Εβραίοι είχαν ιερά αγάλματα και στα σπίτια τους. Η Παλαιά Διαθήκη τα αποκαλεί «κενοτάφια» (προγονικά αγάλματα). Ήταν αρκετά μεγάλα, σχεδόν σε φυσικό μέγεθος, μια που μπήκαν κάτω από κουβέρτα σε απομίμηση ανθρώπινου σώματος, για να σωθεί η ζωή του Δαυίδ που κρύβονταν.  [64] Αυτά απαγόρεψε ο Ιωσίας. 

Ο ενιαίος πολιτισμός και θρησκεία της Παλαιστίνης και της Μέσης Ανατολής (και της κλασσικής αρχαίας Ελλάδας;) δεν είναι συμπέρασμα έρευνας, αλλά κοινή συνείδηση της τότε εποχής. Ειδικά στα χρόνια του Κάδμου ήταν αδύνατο να αντιληφθεί κανείς ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα σε Εβραίους και Φοίνικες και Θηβαίους Καδμείους στην Ελλάδα, εκτός ίσως από μια ανώτερη οικονομική ανάπτυξη των δεύτερων.  Ούτε η Φοινικική επιρροή στην Ελλάδα μπορεί να διαχωριστεί από την Εβραϊκή. Αν τις ονομάζαμε Σημιτικές, θα ήμασταν ακριβέστεροι. Οι Φοίνικες μετέφεραν στην Ελλάδα ένα πνεύμα που ήταν αναμφισβήτητα Εβραϊκό, αν και δεν έμοιαζε με αυτό της Βίβλου, όπως μας παραδίδεται σήμερα. Ο Απόλλωνας, πολιούχος της Φοινικικής Τύρου, ανήκε σε αυτήν την κατηγορία Ιουδαιο-Φοινικικών (Παλαιστινιακών-Χαναναϊκών) θεοτήτων.

Η Εβραϊκή επιρροή δεν εγκαινιάστηκε με τον Χριστιανισμό, όπως ισχυρίζονται οι αντίπαλοί της Ορθοδοξίας, αλλά με τον εισαγωγέα του Φοινικικού «Ολύμπιου» και «Ορφικού» Αλφάβητο-Δωδεκάθεου, τον αγαπημένο του Κυρίου -«άρχοντα Τύρου, τον Κάδμο, τον παππού του Διονύσου. «Οι Έλληνες πίστεψαν πως το ιερό του ναού των Ιεροσολύμων είναι του Διονύσου, γιατί, όπως αυτοί λένε, στους δυο στύλους αντίκρυ στο άδυτο, υπήρχαν παλιότερα χρυσές άμπελοι που σήκωναν τα παραπετάσματα που ήταν βαμμένα με πορφύρα και κόκκο», 

Μόλις αναφέραμε την συγγένεια εξ αίματος του αγαπημένου βασιλιά του Ιεχωβά, του Κάδμου, που γεννήθηκε «εν τη τρυφή του παραδείσου του Θεού» και του εγγονού του, Διονύσου, με τον Αβραάμ. Δυστυχώς αγαπητοί παγανιστές αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα. Η Ολύμπια θρησκεία είναι Ιουδαϊκή.