Εκτός τόπου και χρόνου ήταν οι παρατηρήσεις του Alexander Vasilief σχετικά με την Eκκλησιαστική πολιτική του imperium Romanum.
Γράφει o Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός-Γεωπολιτικός αναλυτής Contact : survivorellas@gmail.com-6945294197)
Ο Ρώσος Vasilief δεν είναι ο πρώτος που υπέπεσε σε μια σειρά πολύ λανθασμένων ιστορικών παρατηρήσεων. Τα προηγούμενα χρόνια μέσα από την στήλη με πολυσέλιδες εργασίες είχα ασχοληθεί εκτενώς με τις λανθασμένες ιστορικές παρατηρήσεις των John-Bangell Bury, Ostrogorsky, Gibbon, Paul Stephenson και άλλων.
Το πιο σημαντικό εκκλησιαστικό μέτρο τού Pallida Mors Saracenorum υπήρξε η Νεαρά τού 964 η οποία αφορούσε τα μοναστήρια και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Την εποχή της Μακεδονικής δυναστείας η Εκκλησιαστική γαιοκτησία είχε αποκτήσει μεγάλες εκτάσεις, ενώ συχνά διευρυνόταν εις βάρος των ελευθέρων στρατιωτών-γεωργών. Την ραχοκοκαλιά του Ρωμαϊκού στρατεύματος προστάτεψε με νόμους μια σειρά αυτοκρατόρων.
Πριν ακόμη και από την εποχή των Εικονομάχων Βασιλέων, η Εκκλησία είχε αποκτήσει τεράστιες εκτάσεις γης. Το γεγονός αυτό οδήγησε μερικούς ιστορικούς να συγκρίνουν τις ιδιοκτησίες τής Ανατολικής Εκκλησίας με τον ανάλογο έγγειο πλούτο τής Δυτική κατά την εποχή των Φράγκων (Γερμανικό φύλο) Βασιλέων. Οι Εικονομάχοι Αυτοκράτορες Λέων Γ και Κωνσταντίνος Ε ανέλαβαν μια εκστρατεία εναντίον των μοναστηριών από τα οποία μερικά κλείσθηκαν, ενώ η περιουσία τους κατασχέθηκε από το Imperium Romanum. Η μεταρρύθμιση αυτή υπήρξε σύγχρονη, ως προς προς την «εκκοσμίκευση» τής εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας στην Δύση από τον Κάρολο Μαρτέλο. Με την άνοδο τής Δυναστείας των Μακεδόνων άρχισε να αυξάνεται με ιλιγγιώδης ρυθμούς ο αριθμός των μοναστηριών, αλλά και η έκταση των γαιοκτησιών τους. Ήδη η Νεαρά τού Ρωμανού Α Λεκαπηνού εκδηλώνει τη διάθεση να περιοριστεί η ανάπτυξη των μοναστηριακών γαιών. Εν τούτοις πιο ουσιαστικός ήταν ο νόμος του Αγίου Νικηφόρου. Η Νεαρά αυτή αναφέρει ότι εφόσον η φανερή πλέον ασθένεια τής απληστίας έχει διαδοθεί πολύ στα μοναστήρια και σε «άλλα ιερά ιδρύματα». Η απόκτηση τεράστιων κτημάτων δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως αποστολική επιταγή ή ως μια παράδοση των Πατέρων της Ορθοδοξίας.
Ο Βασιλιάς από την Αγιοτόκο Καππαδοκία επιθυμούσε να απομακρύνει την φιλαργυρία, με την απαγόρευση νέων μοναστηριών, είτε την ενίσχυσή τους με δωρεές και την συντήρηση παλαιών μοναστηριών, νοσοκομείων και ξενώνων. Το σκληρό αυτό διάταγμα δυσαρέστησε τους θρησκευτικούς κύκλους τού κράτους, δεν θα μπoρoύσε να παραμείνει εν ισχύ για πολύ καιρό. Ο Βασίλειος Β ακύρωσε το διάταγμα τού Νικηφόρου Φωκά ως νόμο «αισχρό και εχθρικό όχι μόνον προς τις εκκλησίες και τα νοσοκομεία, αλλά και προς τον ίδιο τον Θεό» !!! Αποκατέστησε τους σχετικούς με τα μοναστήρια νόμους τού Βασιλείου Α και τού Λέοντος ΣΤ , τα Βασιλικά και την Νεαρά τού Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου.
Ένας ακόμη λόγος σύμφωνα με τον Vasilief που οδήγησε τον Βασίλειο στην κατάργηση της Νεαράς του Νικηφόρου Β Φωκά υπήρξε η "πεποίθησή" του ότι ο νόμος αυτός επέσυρε στην αυτοκρατορία την οργή τού Θεού, όταν προς τα τέλη τού δέκατου αιώνα, τόσο οι εσωτερικές όσο και οι εξωτερικές περιπλοκές οδήγησαν την Αυτοκρατορία στο χείλος τής καταστροφής. Δυστυχώς όλες αυτές οι παρατηρήσεις είναι πολύ προσβλητικές και εκτός του Ελληνικού πολιτισμού και της φιλοσοφίας. Η πολιτική του αυτοκράτοτα Βασίλειου ήταν εξίσου σκληρή για τους λαϊκούς και για τους κληρικούς. Η ανάκληση της συγκεκριμένης νεαράς δείχνει την πικρία του Βασίλειου, σχετικά με την οικογένεια των Φωκάδων. Ενδεικτικό ήταν ότι σε έναν άλλο νόμο-νεαρά την οποία εξέδωσε ενάντια στους πλούσιους εκείνης της εποχής, αναφέρει ως τις ισχυρότερες οικογένειες του Ελληνικού-Imperium Romanum τους Φωκάδες και τους Μαλεϊνούς. H πικρία του είναι φανερή σχετικά με την Ελληνική-στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και τις προσπάθειες σφετερισμού του θρόνου. Η ενέργεια αυτή ήταν καθαρά πολιτική, καθώς με αυτήν την απόφαση-νόμο ήθελε να δείξει ότι τελείωσε η κυριαρχία των Φωκάδων και των άλλων ισχυρών. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες τις μεγάλες εκστρατείες πρωταγωνιστές ήταν αξιωματικοί από τις οικογένειες που δεν ήταν στην αφρόκρεμα της Ελληνικής αριστοκρατίας. Οι Ουρανοί, οι Ξιφίες, οι Διογενείς, οι Βοτανειάτες, οι Θεοδωροκάνοι και άλλοι έρχονται στο προσκήνιο. Χαρακτηριστικό ήταν ότι ο Πατρίκιος Θεοδωροκάνος αποστρατεύτηκε μετά από αρκετά αιτήματα, λόγω γήρατος. Ο Βουλγαροκτόνος ήθελε στην πρώτη γραμμή του μετώπου τις προαναφερόμενες οικογένειες, να κατέχουν τα ανώτατα στρατιωτικά αξιώματα.
Δεν εμπιστευόταν πλέον τους Φωκάδες, τους Σκληρούς, τους Μελισσηνούς, τους Αργυρούς και τους Δαλασσηνούς. Εν τούτοις κάποιοι εξ αυτών παρέμειναν στο Ρωμαϊκό στράτευμα σε δευτερεύοντες ρόλους. Εν τούτοις το σημαντικότερο όλων ήταν ότι ο Βασίλειος έκανε τις μεγαλύτερες επιτυχίες, τα μεγαλύτερα επιτεύγματα από όλους τους υπόλοιπους αυτοκράτορες, σε πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο. Όμως οι επιτυχίες του δεν ήταν ποτέ βασισμένες, επάνω στην βαρύτατη φορολογία των φτωχών-Ελλήνων-Ρωμαίων υπηκόων. Ουδέποτε το έκανε άλλος βασιλιάς αυτό το πράγμα, στον υπέρτατο βαθμό. Μια στρατιωτική, μια πολιτική, μια κοινωνική επιτυχία για να έχει ηθική αξία, δεν πρέπει ποτέ να επιτυγχάνεται, εις βάρος της οικονομικής ευημερίας, της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας των πολιτών η των υπηκόων. Στον αντίποδα ο Λατίφωνος Ιουστιανιανός Α, εισέπρατε τους ετήσιους φόρους, ακόμη και με ξυλοδαρμούς των υπηκόων. Όλα αυτά για να κάνει άσκοπους, επιθετικούς πολέμους, στα πλαίσια της υστεροφημίας του. Ποτέ στην παγκόσμια ιστορία, οι φτωχοί δεν γνώρισαν τέτοια ευημερία και προστασία, παρά μόνο στις ημέρες, διακυβερνήσεως του Βασίλειου Β.
Υπήρξε μέγας προστάτης όλων των φτωχών και των αδικημένων. Για αυτό τους έδωσε πλήρη φοροαπαλλαγή, όσα χρόνια κυβερνούσε. Όλες της ετήσιες φορολογικές υποχρεώσεις των αδυνάτων Ελλήνων, όλα τα χρόνια που ήταν Βασιλιάς, της πλήρωναν οι πλούσιοι. Ενδεικτικό ήταν ότι από τους ισχυρούς πήρε πίσω όλα τα κτήματα, που είχαν αποσπάσει άδικα από τους φτωχούς, και τα έδωσε πίσω στους δικαιούχους. Το ίδιο έκανε και με τα Εκκλησιατικά κτήματα. Όμως ο Βασίλειος δεν σταμάτησε εκεί. Όσοι πλούσιοι εξακολουθούσαν να είναι άδικοι άνθρωποι, ανάλογα με την περίσταση είτε τους αφαιρούσε ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας, είτε τους αφαιρούσε ολόκληρη την περιουσία.Τους απολύτως κακούς-πλούσιους που δεν άλλαζαν τακτική, τους κατάντησε ζητιάνους στα καπηλειά και στα πανδοχεία της Μικράς Ασίας. Ανάμεσα σε όλα αυτά κατάργησε ακόμη και το δικαίωμα των δυνατών σε περίπτωση φόνου, να εξαγοράζουν την θανατική ποινή. Μεγάλωσε με δικά του έξοδα όλα τα ορφανά των σκοτωμένων Ελλήνων στρατιωτών.
Κανένας άλλος βασιλιάς στον κόσμο δεν έχει κάνει τόσες πολλές ελεημοσύνες-φιλανθρωπίες όπως είχε κάνει ο Βασίλειος. Υπήρξε ο μέγιστος προστάτης των φτωχών και των κατατρεγμένων και μέγας διώκτης όσων πλούτιζαν παράνομα, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του έθνους. Ήταν ο μοναδικός Έλληνας στα παγκόσμια χρονικά από καταβολής κόσμου, ο οποίος βοήθησε τόσο πολύ τους φτωχούς. Κανένας άλλος δεν βοήθησε τόσους πολλούς φτωχούς ανθρώπους. Επίσης κανένας άλλος Βασιλιάς, δεν εξίσωσε κοινωνικά τους φτωχούς με τους πλούσιους.
Η νομοθεσία του ήταν εξίσου δίκαιη και πολύ σκληρή για την κοσμική και την Εκκλησιαστική εξουσία. Καμία διαμαρτυρία δεν τον έκανε ποτέ να αλλάξει γνώμη. Όσες φορές του ζήτησε πίσω ο Πατριάρχης Σέργιος τα κτήματα της Εκκλησίας και των πλουσίων, ο Βασίλειος ήταν ανένδοτος και δεν δεχόταν ούτε καν να συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Επί των ημερών του δεν υπήρχαν οφίκια-αξιώματα, για ιστορικές προσωπικότητες όπως οι Πατριάρχες Πολύευκτος, Κηρουλάριος και για πολιτικούς όπως ο Βασίλειος Λεκαπηνός, ο Ιωσήφ Βρίγγας και ο Μιχαήλ Ψελλός. Ενδεικτικό ήταν ότι άφησε δύο φορές κενό τον Πατριαρχικό θρόνο στην Κωνσταντινούπολη.
Από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι την Κροατία ο Βασιλιάς ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Το ίδιο και στο εσωτερικό της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, οι πλούσιοι βρισκόταν υποταγμένοι και ανίσχυροι κάτω από την πανίσχυρη εξουσία του Αυτοκράτορα. Η στρατιωτική υπεροχή του Ρωμαϊκού κράτους έφερε την αύξηση της πολιτικής ισχύος, την εδραίωση του Ελληνισμού και τουπολιτισμού, εντός και εκτός των συνόρων στις χώρες που ασπάστηκαν την Ορθοδοξία. Από όλους τους ηγεμόνες μόνον ο Βασίλειος εφάρμοσε πιστά το απόλυτο αυτοκρατορικό Ελληνικό-Ρωμαϊκό ιδεώδες, της απεριόριστης δύναμης και πρόνοιας.
ΠΕΡΙ ΠΟΛΕΜΟΥ.
Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή. Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου, διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου. Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες. με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομιμότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο.
"Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους."
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182). (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τις διδασκαλίες του Χριστιανισμού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα. Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών.
Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα. Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του.
Oι εργασίες της στήλης Ισχύς δια της γνώσεως αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του κυρίου Άγγελου-Ευάγγελου Φ. Γιαννόπουλου. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ολόκληρου του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς την έγκριση του Mytilenepress και της στήλης. Επιτρέπεται μόνον η αναδημοσίευση του 50% των εργασιών Γεωστρατηγικής-Ιστορίας και Ορθοδοξίας του κυρίου Άγγελου-Ευάγγελου Φ. Γιαννόπουλου (Γεωστρατηγικού και Γεωπολιτικού αναλυτή (Contact : survivorellas@gmail.com-6945294197). Απαραίτητη προυπόθεση για την αναδημοσίευση είναι η προσθήκη ενεργού link για την ανάγνωση της συνέχειας στο Mytilenepress.
Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών-μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.
Η ελευθερία πίστεως είναι θεόδοτη. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στους ανθρώπους, να πιστεύουν, όπου επιθυμούν. Προσωπικά είμαι υπέρ της συνυπάρξεως των λαών και των διαφορετικών θρησκευτικών, πεποιθήσεων, για αυτό στηρίζω, τον μεγάλο Σύριο ηγέτη Ασσάντ, ο οποίος επέτυχε να συνυπάρχουν ειρηνικά, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου