Υποθέτω ότι το έχετε παρατηρήσει, αλλά ορισμένοι σχολιαστές επιμένουν πολύ στον πολιτισμικό χαρακτήρα της σύγκρουσης μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας.
Μεταξύ ενός «προοδευτικού» δυτικού κόσμου και ενός «συντηρητικού» σλαβικού κόσμου, θα υπήρχε ένα είδος ηθικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης, ακόμη και ένας αμετάβλητος ανταγωνισμός που θα μοιάζει με «σύγκρουση πολιτισμών».
Μεταξύ των υποστηρικτών του κοινωνικού laissez-faire και των υποστηρικτών της φυσικής τάξης, μεταξύ ενός ορθόδοξου κόσμου που συνδέεται με τις παραδόσεις του και ενός δυτικού κόσμου που κυριαρχείται από τον ατομικισμό που αναζητά την ευχαρίστηση, η αντιπαράθεση θα ήταν αναπόφευκτη. Φυσικά, αυτό το πλέγμα ανάγνωσης δεν είναι εντελώς ψευδές. Αν ήταν, ο ρωσικός συντηρητισμός δεν θα το έκανε επιδέξια το χόμπι του και αυτή η στάση δεν θα του χάριζε τη συμπάθεια των παραδοσιακών κύκλων στην Ευρώπη.
Αλλά θα μπορούσε επίσης να είναι ότι είναι το δέντρο που κρύβει το δάσος. Διότι η αντιπαράθεση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, στην πραγματικότητα, είναι μια βαριά τάση της παγκόσμιας πολιτικής από τον Κριμαϊκό πόλεμο (1853-1856). Είναι το αποτέλεσμα της υπομονετικής υπονόμευσης που ανέλαβαν οι θαλάσσιες δυνάμεις, από τον 19ο αιώνα, για να συγκρατήσουν την ευρασιατική δύναμη. Τόσο βαθιά που αγκαλιάζει τις γεωλογικές πτυχές, αυτή η ηπειρωτική αντιπαλότητα μοιάζει περισσότερο με τεκτονικές πλακών παρά με σκοτεινή διαμάχη για τα οικογενειακά συστήματα.
Αυτό, εξάλλου, φάνηκε από την όξυνση της ρωσο-δυτικής σύγκρουσης από το 1917, το μίσος για τον σοβιετικό κομμουνισμό που κυριάρχησε αμέσως από τον φόβο του τσαρικού δράκου, όπως, εδώ και τριάντα χρόνια, η απόρριψη της σύγχρονης Ρωσίας έχει πάρει τη σκυτάλη από το αντι -Ο σοβιετισμός που κληρονόμησε από τον Ψυχρό Πόλεμο. Όσον αφορά τη ρωσοφοβία, τι σημασία έχει το μπουκάλι αρκεί να είσαι μεθυσμένος!
Εν ολίγοις, είτε η Μόσχα βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Τσάρου, των Μπολσεβίκων ή του Βλαντιμίρ Πούτιν, η Δυτική Ρωσοφοβία είναι μια ιστορική σταθερά. Και αν η Ρωσία ήταν πάντα στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού, είναι πολύ απλά επειδή η πλανητική κυριαρχία του αγγλοσαξονικού κόσμου είναι ασυμβίβαστη με την ύπαρξη ενός ανταγωνιστικού πόλου εξουσίας.
Ως εκ τούτου, η εχθρότητα της Δύσης προς τη Ρωσία είναι πράγματι θέμα δομής και όχι οικονομικών συνθηκών. Είναι όμως αυτός ένας πόλεμος πολιτισμού; Θέλει η Δύση να διευθετήσει τη Ρωσία για την απαγόρευση του Gay Pride; Το ΝΑΤΟ απειλεί τη Ρωσία επειδή ασκεί «αναπαραγωγικό σεξ» εκεί ενώ η Δύση κάνει «ψυχαγωγικό σεξ»;
Εάν η αντίθεση μεταξύ «παραδοσιακών» και «μοντέρνων» αξιών έχει κάποια πραγματικότητα - θα έπρεπε να είναι κανείς τυφλός για να την αρνηθεί, και αυτό όποιες κι αν είναι οι υποκειμενικές προτιμήσεις κάποιου στο θέμα -, ωστόσο αμφιβάλλω ότι έχει το εύρος εξήγηση που του αποδίδεται εύκολα και από τις δύο πλευρές.
Δυστυχώς για την κατανόηση των πηγών της σύγκρουσης, αυτή η τάση προς το πολιτιστικό παράδειγμα μοιράζεται, ταυτόχρονα, ο σλαβόφιλος ρωσικός εθνικισμός, οι ευρωπαϊκοί δεξιοί κύκλοι και οι δυτικοί αντίπαλοί τους που, από τη σκοπιά τους, βρίσκουν υλικό σε αυτό.να ενοχοποιήσει τη δήθεν υστεροφημία της Ρωσίας.
Για να προσπαθήσω να καταλάβω τι συμβαίνει σε αυτό το μέρος του κόσμου, συνοπτικά, μου φαίνεται ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τηρεί αυτό το πλέγμα ανάγνωσης, και ακόμη λιγότερο να το κάνει ΤΟ πλέγμα ανάγνωσης. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν προδικάζει την ειλικρίνεια με την οποία κάθε πλευρά υιοθετεί μια άποψη που κατέχει αυξανόμενη θέση, σωστά ή αδίκως, στη συζήτηση για την τρέχουσα σύγκρουση.
Έρευνα-Επιμέλεια Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός και Γεωπολιτικός αναλυτής. «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες», όπως είπε ο Βολταίρος. Για αυτό με βάση αυτό το αξίωμα και στα πλαίσια της πραγματικής δημοκρατίας, στο Mytilenepress δημοσιεύονται όλες οι απόψεις.
πηγή: Bruno Guigue
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου